Zbigniew Boniek oszukał system. Chciał się wyrwać i wiedział, jak to zrobić

W naznaczonym stanem wojennym 1982 r. zmiany w Polsce nagle zaczęły iść w kierunku odwrotnym od nadziei rozbudzonych wcześniej przez wielki zryw Solidarności. W tym dramatycznym momencie historii trochę radości dała nam piłkarska drużyna narodowa, która na mundialu zdobyła medal. A jej najlepszy piłkarz Zbigniew Boniek zuchwale łamał bariery, stając się gwiazdą największego światowego formatu. I dlatego został wtedy najlepszym sportowcem w Plebiscycie “Przeglądu Sportowego”.

Początek roku nie mógł zwiastować niczego dobrego także w polskim sporcie. Dyktatorskie decyzje generała Wojciecha Jaruzelskiego z 13 grudnia 1981 — prześladowanie opozycji, bezprawne osadzanie ludzi w miejscach odosobnienia, radykalne ograniczanie swobód obywatelskich — skutkowały adekwatnym traktowaniem Polski na arenie międzynarodowej. W tym kontekście nie było pewności, czy drużyna Antoniego Piechniczka, która wywalczyła awans do finałów mistrzostw świata w Hiszpanii, zdoła się odpowiednio przygotować do turnieju. Wszak wprowadzenie różnorodnych sankcji przez kraje zachodniego świata na uzależnioną od Moskwy polską władzę siłą rzeczy mogło dotkliwie uderzyć także w sport.