Do dzisiaj zadaje sobie pytanie, co mógłby osiągnąć, gdyby nie ten tragiczny w skutkach skok w Zakopanem ➡️

Przez długie lata irytował się, że kibice skoków narciarskich pamiętają go głównie z powodu tego przykrego wydarzenia. Paradoks polegał na tym, że wiatr, który niemal wysłał go na tamten świat, zapewnił mu najwyższe miejsce w karierze. A przede wszystkim — spowodował poważną zmianę w jego życiu. 19 lat temu doszło do upadku Jana Mazocha, po którym zamarło całe Zakopane. — Bóle głowy powracają, ale da się z tym żyć. Równie dobrze mogłem przecież skończyć na wózku — opowiadał nam były skoczek narciarski

To jeden z tych zawodników, który musi walczyć o metry, o punkty — anonsował jego fatalny w skutkach skok Włodzimierz Szaranowicz. To i tak był eufemizm ze strony wielkiego komentatora. 21-letni wtedy Mazoch był na poważnym zakręcie swojej kariery. Poprzednim razem wystartował w zawodach Pucharu Świata rok wcześniej, także w Zakopanem. Na Wielkiej Krokwi był 44. i 46., co nie odbiegało zbytnio od jego standardowych osiągnięć. Dość powiedzieć, że od momentu debiutu w elicie pięć lat wcześniej zaledwie cztery razy plasował się w czołowej “30”.

Mógłby powiedzieć, że tego piątego razu wolałby nie pamiętać. Tyle że w istocie go nie pamięta. Z feralnego dnia nie kojarzy nic. Wspomnienia urywają się na kolacji w przeddzień zawodów. Kolejne kadry to już moment wybudzenia ze śpiączki farmakologicznej. To tam dowiedział się, że najbardziej niebezpieczne wydarzenie w jego karierze poskutkowało najlepszym miejscem w Pucharze Świata. Po jego upadku druga seria została odwołana i za końcowe wyniki uznano te z półmetka zawodów. Po pierwszym skoku Mazoch był 15.

Mazoch nie był skoczkiem, który wypadł sroce spod ogona. Na początku kariery wydawało się, że pójdzie w ślady swojego dziadka. Jiri Raska to najlepszy czechosłowacki skoczek w historii. Choć to mało powiedziane, bo został wybrany najlepszym czeskim narciarzem XX w. Do pewnego momentu Mazoch dzielnie mierzył się z legendą przodka. Na mistrzostwach świata juniorów w 2003 r. zajął trzecie miejsce.

Na najwyższym stopniu podium stanął Thomas Morgenstern. Oprócz sukcesu w szwedzkiej Solleftei łączy go z Mazochem jeszcze jedna rzecz — obaj po mrożącym krew w żyłach upadku praktycznie zakończyli karierę. Tyle że Austriak nie poprzestał na mistrzostwie świata juniorów. Natomiast w wykonaniu Czecha był to tylko łabędzi śpiew. Na podium poważnych zawodów już nigdy nie stanął.

Do dzisiaj jednak zadaje sobie pytanie, co mógłby osiągnąć, gdyby nie przykry wieczór w Zakopanem. Przecież ciągle był młodym sportowcem, a skoki widziały już zawodników, których forma eksplodowała w najmniej oczekiwanym momencie. — To pytanie pojawia się tu i tam. Nie znam jednak na nie odpowiedzi… — zawiesza głos.

Nawracające dywagacje na ten temat to niejedyna rzecz, która przypomina mu o 20 stycznia 2007 r. Porzucić myśli o tamtym dniu nie pozwalają mu także notoryczne bóle głowy. — Da się z tym żyć — kwotuje dolegliwości fizyczne i zaraz dodaje: — Równie dobrze mogłem przecież skończyć na wózku.

Napawać go optymizmem może też to, że nie ma psychicznych reperkusji upadku w Zakopanem. Nie śnią mu się koszmary, w których upadek kończy się śmiercią. Czy w rzeczywistości mogło do tego dojść? Od pożegnania się z tym światem dzieliło go niewiele, ale on tego nie roztrząsa. — W ogóle o tym nie — zdecydowanie zaznacza. — To się po prostu wydarzyło. Tak miało być. Wychodzę z założenia, że nic nie dzieje się w naszym życiu bez powodu — twierdzi.

W jego przypadku nie jest to tylko akademicka dyskusja. Wydarzenia z Zakopanego były punktem zwrotnym w jego życiu. Zresztą, jak sam określa, 2007 r. był dla niego wyjątkowym. Kilka miesięcy później na świat przyszła jego córka. Viktoria momentalnie stała się jego oczkiem w głowie, a także motywacją, by walczyć o to, o czym marzył od małego. To nie był jednak powrót rodem z Hollywood. Mazoch zaczął znowu skakać latem 2007 r. Nie zdołał jednak przebić się do czołówki czeskich skoczków i po roku zawiesił narty na kołku.

Lepsze relacje po rozwodzie
Wydawało się, że skoro nie poszczęściło mu się w życiu zawodowym, to odbije sobie to na niwie prywatnej. I początkowo w istocie tak było. W czerwcu poślubił Barborę, która niebawem po raz wtóry została matką. Sielanka nie trwała jednak długo.

Wraz z karierą skoczka narciarskiego skończyły się także długie nieobecności w domu. Nie było już zgrupowań czy wyjazdów na zawody. Mazochowie mieli zatem okazję, by się lepiej poznać. Dla ich małżeństwa okazało się to gwoździem do trumny. Z każdym dniem Jan i Barbora coraz bardziej nabierali przekonania, że po prostu do siebie nie pasują. Że jednak nie są parą idealną.

Pod koniec 2011 r. dochodzi do faktycznego rozstania, a wiosną 2012 r. — do rozwodu. Mazoch związał się później z inną kobietą, która urodziła mu syna. A z poprzednią żoną ma teraz lepsze relacje, niż gdy byli jeszcze małżeństwem.

Nowe życie
Mazoch pracuje obecnie w agencji ochrony. — Lubię tę robotę. Oferujemy ludziom kompleksową ochronę — mówi. Opieka nad innymi stała się także jego hobby. W wolnych chwilach zajmuje się osobami z niepełnosprawnością.

Można więc śmiało stwierdzić, że były skoczek znalazł swoje powołanie. I że to wszystko właśnie tak musiało się potoczyć. — Jest wiele znaków zapytania, ale trzeba brać życie takim, jakie jest — przyznaje.

— Gdyby nie upadek w Zakopanem, może do tej pory bym skakał. A gdybym skakał, pewnie nie poznałbym mojej obecnej żony. Być może nie miałbym synka — opowiada. — I pewnie byśmy teraz nie rozmawiali — mruga porozumiewawczo okiem.